باران...
باز باران بي ترانه ...
باز باران , با تمام بي کسي هاي شبانه ...
مي خورد بر مرد تنها ,مي چکد بر فرش خانه ...
باز مي ايد صداي چک چک غم ... باز ماتم .. !
من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده ...
نمي دانم ... نمي فهمم ،
کجاي قطره هاي بي کسي زيباست ؟ !!
نمي فهمم , چرا مردم نمي فهمند ؟ !!
که ان کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد ...
کجاي ذلتش زيباست ؟ !!
نمي فهمم ... کجاي اشک يک بابا ،
که سقفي از گل و اهن به زور چکمه هاي باران ...
به روي همسر و پروانه هاي مرده اش آرام باريده ...
کجايش بوي عشق و عاشقي دارد ؟ !!
نمي دانم ... نمي دانم چرا مردم نمي دانند ؟!!
که باران , عشق تنها نيست .. !
صداي ممتدش در امتداد رنج اين دلهاست ...
کجاي مرگ ما زيباست ... نمي فهمم !!
ياد آرم , روز باران را ...
ياد آرم مادرم در کنج باران جان داد ...
کودکي ده ساله بودم ،
مي دويدم زير باران ... از براي نان !
مادرم افتاد ...
مادرم در کوچه هاي پست شهر ارام جان مي داد ...
فقط من بودم و باران و گل هاي خيابان بود ...
نمي دانم ،
کجاي اين لجن زيباست ؟ !!
بشنو از من , کودک من ...
پيش چشمم , مرد فردا ...
که باران هست زيبا از براي مردم زيباي بالادست ... !
و ان باران که عشق دارد ... فقط جاريست براي عاشقان مست ...
و باران من و تو درد و غم دارد ...
خدا هم خوب مي داند که ،
اين عدل زميني , عدل کم دارد ... !
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید