
|
Menu
![]() Archive
![]() Design
| تقدیم به اشک هایی که کسی پاکشان نمیکند
عصر جمعه پاییز بود فرزاد دلش شور می زد بعد از داد و بیداد صاحب خانه و پچ پچ ها و گریه های گاه و بی گاه مادر دلشوره غریبی ، همه وجودش را گرفته بود برای اولین بار بود که مادر بدون آنکه مریم ، خواهر کوچکش ، چیزی بخواهد ، هزار تومن داد و گفت : برو پسرم ، هر چی خواهرت خواست براش بخر مریم را هم با خودت ببر دست مریم در یک دست و هزار تومنی در دست دیگرش و باز ترس و دلشوره ، دلش نمی خواست که برود هر چند قدمی که می رفت ، بر می گشت و مادر را نگاه می کرد یک بار هم که نگاه کرد و مادر برایشان دست تکان داد ، دلش قرص شد با همه کوچکی اش ، خاطرات غمبار بر دلش سنگینی میکرد صاحب خانه داد می زد و مادر سکوت می کرد او کرایه های معوق را می خواست و مادر گریه می کرد بعد از فوت پدر ، مادر هر چه کار کرده بود ، باز هم قرض بود و بدهی همه ،حرف زیاد زده بودند ولی هیچکس مادر را حمایت نکرده بود احمد آقا هم ، تازگی ها مادر را می خواست ، اما بدون بچه ها یکبار خودش شنیده بود که احمد آقا گفته بود بچه ها اضافی اند برای آخرین بار هم برگشت و چادر سیاه مادر را از لای شاخ و برگ درخت ها ، روی نیکمت دید مریم برای دهمین بار نظرش را عوض کرد داداش برام کیم بخر با آدامس بادکنکی ، باشه ؟ نه داداش جونم ، برام کیم بخر با ... با ... با لواشک هزار تومنی را داد ، یک کیم و یک بسته لواشک را گرفت صد تومن بقیه اش راهم انداخت تو صندوق صدقات،دلش شور می زد با سرعت بر می گشتند مریم یک تکه لواشک گوشه لپش گذاشته بود و می مکید یک تکه هم کند وبه فرزاد داد گفت : داداش گاز نزنی ها میک بزنی ، دیرتر تموم میشه فرزاد اما نخورد ، میلی به لواشک نداشت دادا جون یواش برو ، می خورم زمین ها !! چشمان فرزاد سیاهی رفت نیکمت خالی بود مریم پرسید ، داداش مامان کو ؟ فریاد های صاحب خانه ، گریه های مادر ، احمد آقا ... فرزاد بغضش ترکید کیم باز نشده ، از دست مریم افتاد روی زمین مریم هم به گریه افتاد و از لای دندان های سفیدش یک تکه لواشک پیدا بود رهگذران ، بی توجه به گریه های آنها ، کیم افتاده را له کردند مریم خودش را به فرزاد چسباند و گفت : داداش پس مادر کجاست ؟ چرا نمی یاد ؟ داره شب میشه ها رد اشک ، گونه هاشو می سوزوند مریم فکر کرد مادر برای هزار تومنی که داده قهر کرده مانده لواشک را تف کرد و بسته آنرا هم تو چمن ها انداخت داد زد مامان کجایی ؟ بیا ، دیگه هیچی ازت نمی خوام مامان قایم نشو ، بخدا قول می دیم ، من و داداش دیگه هیچی ازت نمی خوایم اما ، مادر آنها را گذاشته و رفته بود فرزاد نمی دانست که تقصیر کیست پدر ، که آنها را تنها گذاشته بود و رفته بود ؟ صاحب خانه ، که داد زده بود و کرایه می خواست ؟ همه آنها که تنهایی مادر را دیده بودند و حمایت نکرده بودند ؟ احمد آقا ، که مادر را خواسته بود ولی بدون بچه های اضافی ؟ مریم که یک هفته بود هوس رفتن به پارک و لواشک کرده بود ؟ مریم سردش بود و فرزاد هم اولین شب یتیمی آنها شروع شده بود
ای رسول ما ، ایا دیدی آن کس که روز جزا را انکار می کند؟ او همان شخص است که یتیم را از خود می راند و کسی را بر اطعام فقیر ترغیب نمی کند پس وای بر نماز گذاران که دل از یاد خدا غافل دارند همانان که اگر طاعتی کنند از روی ریا و خود نمایی ست و احسان را از محتاجان منع کنند سوره ماعون |
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید