
|
Menu
![]() Archive
![]() Design
| داستانک آدم برفی
سرفه های مریم ، خواهرم ، امان مادر را بریده بود زمستان بود وسرما و لباس پرپرِی مریم قدیم ها اینجور وقت ها ، مادر سوپ درست می کرد سوپ مریض با هویج و سیب زمینی و سبزی اما این روز ها ، پدر بیکار بود و خانه خالیِ خالی پدر، شرمگین و بی تاب در اتاق قدم میزد اتاق پر بود از سرفه های مریم و ناله های مادر و شرم پدر از پشت شیشه یخ کرده ، همسایه ها را می دیدم که آدم برفی درست می کردند صدای خنده شان همراه سوز از جرز در می آمد پدر پالتوی کهنه را بر دوش انداخت و زد بیرون و جواب کجا میروی مادر را هم نداد پدر کنار کوچه ایستاده بود و آدم برفی ها را نگاه میکرد مادر گوشه لپش زد و گفت : امان از این بی خیالی ، هی الهی ..... و نفرینش را قورت داد در گرگ و میش کوچه آدم برفی های قد و نیم قد ایستاده بودند با شال و کلاه و لباس هایی مناسب تر از مریم با دماغ های هویجی و چشمهای ُتربی ، سیب زمینیهایی بجای دهان و موهایی از جنس جعفری تاریکی که آمد ، همه رفتند جز پدر که چون شبحی ، کنار آدم برفی ها دیده می شد ... شب سوپ داغ داشتیم با هویج و سیب زمینی و تُرب و جعفری پدر با شرم ، از پشت شیشه یخ زده به آدم برفی های بدون دماغ و دهان و چشم نگاه میکرد خدا را شکر باز هم همسایه ها نداری ما را نفهمیدند شام مهمان آدم برفی ها بودیم .. |
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید